اشعار اجتماعی
"مغلوب"
خشمم رقصان ،
بر پیچبادهای آزادی
****
برای حق انسان ،
برای کودکی ،
نحیف و نو پای ،
که با من زاده شد .
برای اشکی ،
که در قلب من کاشته شد .
نگاشته به دست پدرانم ،
رشک نامه ای که قرنی پیش با شمشیر ِ حماسه ای ،
در دل خاک وطن کاشته شد .
وکنون نگاه ی دریده ی گرسنه چشمان ،
بر پیکر برهنه ی مادرم .
و شرم جاری ،
در چشمم .
"نسیم آزادی"
وطن بر تن ،
مرا دیرین ،
از گذشتگانم غمی نفرین .
به خود تنیده اندر ،
فراسوی گذرگاه ی زمان
کله رمبان ِ تفکری وزین ،
در جهل قرون .
و قلبی
که چنون ،
از درون ،
کنون ،
خون می تپد
به عمق تاریخ .....
انتظارا ،
نمی اشکی شبنم
بر وزش ِ آهی از جنس ِ خورشید ات ،
مهر روب غبارا
در مسیر نرمین نسیم ِ آزادی ِ سپیده دم
خرداد ۸۸
ش.خموش
"از قطرهها"
گوی چوگان در سرت ،
و آهنگ سم ضربه ی سیاه اسبان
به صدایی که نمی آیدت به زبان .
پوچی ی جاودان پیمای درونت ،
حریم هوایی مریخ را شکافته است ....
و خدا و شیطان ،
به پشت ِ در های بسته ،
سرنوشتت را ،
چند قرنی پیش ،
به نیشخندی ،
معلوم ساختند .
آه
این فروهر ِ طلایی به دور ِ گردنت
دیگر اثری نمی بخشد
زلف ِ سینه بر فشان و دست بر فرمان
خوش بران !
فاطی که باغ و بوستانش را وداع گفته ست
تا خدای اش را در بیابانهای تفدیده بیابد ،
دستانش را ببین که هماره به سوی آسمان
برای چند قطر ه ای باران
دراز است .
و ژیلا ، به تفکری سخت اندر نشسته ست
با نبض ِ کوبان ِ صبرش ،
که رگهای اش را رشته ست ،
در انتظار ِ دستی و دوستی ،
که بکارت ِ ملتهبش را بنوازد .
آه ،
خموش ای پسرک ِ 40 ساله ی کوچولوی
که با واژگانت بازی می کنی ،
از این سوی بدان سوی
اکنون تمامی جاننوشته های ات را
بر کف ِ ترازویی نه ،
تا به وزن ِ آن
کسی شاید نانی به تو بخشد !
تو چون رودی بودی
که از قطرههای برف ِ کوهستانها جریان یافتی ،
از جلگه ها
و دشتها گذشتی
از زباله های روز مره و پلشتها گذشتی ،
از "ولگا" رستی و ،
به "گنگ" پیوستی
چه شد که اندرین باتلاق ِ چرخه ی تولید و مصرف ،
دفع و بازیافت نشستی ؟!
در سرت غوغای بازی چوگان است
خموش ای ابله !
خموش ای پسرک ِ 40 ساله ی کوچولوی ....
تمامی منطق ات هنوز اندر همین واژگان است :
ای دا دا دا ای دو دو دو ی.....
و باز از این سوی بدان سوی .....
ش.خموش
اسفند 87
"لبریز"
بوی باران و باروت
از دهان شب جاری ست .
آسمان در اخم ِ مهیب اش فسرده ست
و نور ِ نفرینی ستارگان ،
بر جبین ات می درخشد .
پای ات بر خاکستر ِ تفت ِ خاک و
حسرت ِ عشقی نمور
که گلو ی ات را فشرده ست .
30 بهمن 87
ش.خموش
"شیخ نخل و واحه ....تکرار "
تاب آ تاب
پبچ آ پیچ
بالای سر پوچ ِ پوچ و ،
به پیش پای ات هیچ ِ هیچ .
کیش آ کیش
ریش آ ریش
پس آ پس و ،
پیش آ پیش
تصویر شکسته و پریشی ...
خطور ِ وسوسه ی کشند ه ی عشق و انسان
در خاطری هلاک اندیش ....
در چرخشی مهیب و رُمبان
در لحظه ای و هزاره ای
زمین با آسمان
جای جلیس ِ خدا با شیطان
با ژ گونه شد ...
ای شیخ ِ نخل و واحه ی ما ،
در دستت خشتک ِ زنهای ات چون درفشی و ،
بر چهره ات آن خون چکان کتابت چون نقا بت !
کاش بودی و می دیدی
که چگونه عصا به دستان را به رقا بت انداخته است
حد یث ِ شیر و شرا بت ....
و برش زهر آگین شمشیر خود را ،
بر پیکر ِ مدور زمان
با چشمان خود می چشیدی !
ای ابله ی دورانها ،
هیچ چیز حتی جان ات تا ابد آرام نمی گیرد
که در امتداد زمان رشته رشته ،
گسسته و ،
باز به هم پیوسته ،
مبدل در تصوری مدور بر پا شده ،
فرجام می گیرد و ،
تکرار می پذیرد ...
وین وسوسه ی هرگز و همیشه را ،
پایانی نیست ....
زمستان 87
دهلی نو
ش.خموش
" یک روز ، آزاد "
دریغا عشق بلند خورشید و لرزان پیسوز من
وان رقص ِ پیچاپیچ ِ تو و چشمان ِ دریوز من
دریغا کوه و کمر ِ جاده های تنت ، و دستان خسته ی من
دریغا خطوط ِ لبان ِ تب زده ی تو و بوسه های لب دوز من
دست در دست ، در کوچه ی خاطراتم با من مزن قدم ،
بر زمینت میکشاند این گوژ پشت و خمیده قوز من
چند در جنگ ِ عشق من بر آیی و چنگ بر سینه ام زنی ؟
هشدار و عقبگرد کن که میسوزاندت این اشک ِ جهان افروز من
خدایا بر مغزم گشودی گنجینه ی راز های گیتی را ، و در ِ آن
ببستی زود ، مگر هم به دست توست کلید ِ صندوق ِ سینه ی رموز من ؟
خمش ، شب را بی چراغ و بی شراب تاب آورد ه ای ، سنگ را
به رود بسپار ، چه دانی که چون شود فردای روز من ؟
**********
بوزینه پوزه ای ، انچوچکی گویی حلقه ی مفقودی "داروین"
به دستی چماقی و به دستی دیگردیوان اشعار چلغوز من
گویدم :
" هین و هینت خموش کوبم بر سرت شوی سخت مدهوش
به گمانت ز خویش پریشی ات اشکی غلتد ز چشم ِ پلنگان ِ یوز من ؟
با این جان آشفته ای که تو داری ، سر به شرق یا که غرب میسپاری ؟!
تن یه رزم می گماری ؟! بر بادت می دهد حتی اندک گوز من ! "
گویمش :
" با این رخساری که تو داری سزد که سر کنی به اندر غاری ، شب تا
روز دست به دعا بر آری که چون خونفرش گسترانی ز بغداد تا قندوز من !
پگاه تا بیگاه نام خدا بر زبان رانید ، دست به اندر خشتک کلام الله خوانید ،
وانگاه زر در کیسه ی خود می چپانید ، با شمایم ای رهبران ِ پفیوز من !
همه اشعارم برای یک کلام ، همه دفترم فدای یک نام، مرگ آهنینم ده
زین زندگی رنگینم به ،تمام ، جمله روزگارانم به فدای یک آزاد روز من !!
تابستان 87
تهران
ش.خموش
"وسوسه"
تو مانده ای و ،
وسوسه ی کشنده ی مرگ
تا شیطان ات ،
در نی لبکی دمد
و دو روح ِ دود وار ت ز جسم ات ،
به رقصی جادویی برخیزند .
* * *
از تن ات خواهند کند ،
تاوان ِ نشیبی دراز
وین فرود ِ بی فراز
از پیش بر پیشانی ام بوسه زن و ،
مرگم را بستا
که خدای من هماره
در نوازشهای تو جاری ست .
مهر 87
ش.خموش
"خرسند"
تقدیم به مادر زن ازبکی از جان گذشته ام
خرسند آی
از گذشته
تا
به حا ل ....
سا ل
به
سا ل ......
بنشد دیگر گون هیچ ،
تنها فزون گشته
چروک ِ پوست ِ چرم سای ات
پینه اندر پیچ ،
بنشد دیگر گون ،
هیچ !
نگاه ات گویای غم قرون است
که به نبرد های زمانی دور می بردم
و بازوان ات چقدر از نفرت سترون است
با آنکه جنازه ی کشتگان ات را
هماره به دوش کشیده ای !
از گذشته تا به حال ،
ز نواله ی گلو گیرا ت بنا ل ....
تو ای مادر ،
به گمانم
بر آوردی پیچ فریادی بلند
ز جان ات همه درد مند :
"خدایا ،
دیگر نخواهم بخشود ترا " !!
شهر مرزی تورسانزاده – تاجیکستان
مرداد 87
ش.خموش
"معما"
ابری سیاه ،
ساکت و ،
سنگین
بر دیار ما ،
هیبت افکنده است ....
انفجارهای مغز جنبان
به قیمت نان ِ فرزندان ِ بغداد
چرکمرده خونفرشی گسترده
از بصره تا کابل ....
این معما را
در صحن ِ کدامین پیر ِ نجف
قرایت کنم ؟
ستاره های بخت را
به پیش کدامین رمال ِ دنیا دوره گردی
فرو ریزم ؟
به سالی که دختران ِ قبیله را
به کیسه آردی فروختند
به اشک ِ زردی
که برای طلا فرو غلتید
به حسرتخندی
که از کنار ِ گوشت گذشت ....
و به رهبران ِ حیوان رخساری
که سزد ما َوای اشان به اند ر غاری
که هرگز نمی به چشم ندارند و ،
سخت بر گرده ی جهان
به نماز ایستاده اند
و دیری ست اندیشه و احساس را وداع گفتند
آیا به راستی
فرمان این آتشِ آشوب را
خدای آنها داده است ؟!؟!
ش.خموش
تیر 87
شهر مرزی تورسانزاده تاجیکستان
بر خاکستر گرم خاک ،
بستر گزیدن
بوسه بر مخمل آبی آسمان نهادن ،
بس تلخ است
از بیضه های به عفونت نشسته ی تاریخ افتادن
خموش و ابلهانه ،
به گذر ِ زمانه ی خویشتن نگریستن
غم ِ قرون ِ وسطا را گریستن
اندوه ی هزار و چهار صد سال ِ نکبت را زیستن
و انسانا !
حاصل ِ این منگ روزگار ِ تنگ پیچ ، چیست ؟! :
درمانده هرزه آیینی و ،
کهنه بغض دیرینی
چکمه های چرمینی و ،
شلاق های خونینی
و کتابت نفرینی ،
به زبانی بیگانه !
آه ای پدر ،
سر زمین ما را ،
چونان روسپی ی خشکاندند !
ش.خموش
اردیبهشت 87
"باژگونه تر"
خوشترین روزگارم ،
در قابی شکسته ،
نهان است
تلخترین ساعاتم ،
بر امواج ِ رقص ِ جادویی ات ،
روان است
دهانم ز سخن بی نیاز بود
و دلم ز بوسه ،
به هنگامی که با چشمانت ،
د نیا را ،
باژگونه تر ،
به روی ام دواندی
نفرین بدین بغض و ،
نفرین به آفریننده ی آن
نفرین بدین دستان
که تنها جاجیم فاصله می بافند
نفرین بدان چشمانی که
چشمان مرا جگربار می خواهند
فروردین 87
ش.خموش
"نگاه"
چنانکه خفتنش را ،
سخت می نگرم ،
غمی غریب ،
در وجودم می نشیند
که عشق عریان را ،
پاسخی به تن اندر نیست
چنانکه نوازشش می کنم ،
چون کودکی ،
به ناله برآید
که مهر ابدی را ،
راهی به جز بازگشت به بر نیست
87 فروردین
ش.خموش
"پچپچه های زنجیر ها"
میان بودن و شدن ،
زمان و فضا بی انتها ست ،
در آن شناور شو
این پژواک ِ پچپچه های پیچان ِ زنجیر هاست ،
که کوچه ها را ،
تا دندان ،
به لرزه آورده ست ،
بشنو :
"آه کشید !
ای از خویش بیگانگان ، آه کشید !
از اعماق جان ،
ای گرسنگان ،
درماندگان ،
زنجیریان ،
دیوانگان ، آه کشید !
تا طوفان ِ آتشی ،
شعله ور کنید ،
در میان صنوبر های رقصان ، آه کشید !
فضا ،
فضای کوبشِ ِ کوسها ،
به خوانش ِ سپه سالاری ست
زمان ،
زمان ِ آویختن ِ هر دینْ دکانداری ،
بر سر هر سپیداری ست !
فروردین 87
ش.خموش
"زنجیر ِ طلایی ات مبارک "
به گاه ی اوج شادی ،
رها در عشقبازی فیلسوفانه ی بهاری ،
و سر کله ی نوزادی –
عطر افشان آزادی .....
نه دشنه ،
نه قلم ،
اندر آید به کف
با دستهای بادکنکی ،
خاک را چون باید کا فت ؟!
دیگر امسال ،
دستان خسته ی مفصل بشکسته ،
زنجیر ِ پاهای ات را ،
از طلا ،
خواهند با فت :
مبارک بادات !
فروردین 87
"چرک سروده "
گفتی :
" با این قلب ِ پرخون لجنی که تو داری
بار اندازی کلان باید ات "
ده جفت چکمه چرمین پوساندم در این راه و... : آه ....
گفتی :
" ای رفیق ،
با این دردی که تو داری
ده کوزه می گدازان باید ات "
بیستمی را هم سر کشیدم و اثر نکرد
بدنم بی حس و ،
مخم باد کرده ست
و روی به روی آینه هر روز برای خودم
دوازده شکلک روزانه در می آورم
دلم را به جفنگهای این چرتک قلم خوش کردم ....
به مدفوعم خیره می نگرم
همانگونه که به دفتر چرک سروده های ام
چکنم که دلنشینترین افکارم
در مستراح از گذرگاه خاطرم عبور می کند
بهمن 86
ش.خموش
" آه و عطش : وطنم "
ای آفتاب ِ نیم رمق ِ آرزوهای ام
بدرخش ،
با این اشک ،
لحظه ای
بر پیکر سرد ِ وطن
چه کلامی
چه کتابی
تفسیر گر این اشک ؟
چه آهی
چه آبی
سیراب این عطش
فروکش این آتش ؟
شهاب
بهمن ۸۶
" بارش مغزها "
خش خش ِ اندیشه ای ترد
بر نازکای بسترات
پرواز خیالی پروار
تا دور دست محال
و پنجه ی لرزان شبی
که گلو گاه ات را سخت فشرده ست
تا بارش ِ خاکستر ِ انفجار ِ مغز ات
بر سر سوگوارن ِ شهر نشیند
شهاب شاملو
بهمن 86
"خاطره"
نطفه ی بایسته ات ،
جاری ،
در جسم خاک
می مانی ،
یا
می روی ...
نمی بینی ،
ولی
می شنوی
صوتی نورسا
به غریو می کشاند ات
و مانوس تصویری دور د ست
در خاطر می ماندات
بهمن 86
شهاب شاملو (ش.خموش)
"تپش"
تپش طبل سای قلب ات ،
آیینه ها را فرو ریخته است
تا در تاریکی ،
رطوبت خطوط ِ چهره ات را
با انگشتانم
ترسیم کنم
شکست ها و گذ شت ها
ترا در من فرو برده است
عریانی ات ،
تن
می لرزاندم
و آه انتظار
در واپسین نفس
تا در جاودانی ات
جاری شوم
۸۶ بهمن
ش.خموش
" عاشقانه : سحر گاهانه "
باز برای شهلا همیشه
شهامتْ خنده های بیداری و ،
نوازشهای بی قراری
سلامی از جنس خورشید و ،
اشکی از جنس سحر
بوسه های کهکشانی و ،
عطر ِ تنی آسمانی
باری ،
نازنینم ،
دیگر چه می خواهم ؟
دیگر چه توانی ؟
ش.خموش
دی 86
" گیچ جهان "
مهتاب :
نفرینْ نوری چرکتاب
خورشید :
سرخند ِ کنایتی از امید
باد :
قاصد ِ فریادهای رفته از یاد
باران :
زار گریه های شور ِ خداوندگاران
آزادی :
فریبی طنز آلود
عشق :
حسرتی کبود
ارزش انسان ، به کیلو
حراج خدا ، به یورو
و تویی انسان خویشْ پالا
که سر پا نشناس ایستاده ای
بر مرکز این گوز پیچْ جهان
وز این همه لبریزی ....
و نمی دانی چرا بسی زود تر یا اندکی دیر تر
چشم بنگشودی ،
در پسین یا پشینْ گیجْ جهان ...
آه ، این جهان ....
آه ، این جهان را ....
حیرتا ،
ناله و نفرین ِ زمین و زمان را ،
نمی شنوی ؟!
ز غژغژِ تضاد دو گوز پیچْ گیجْ جهان ات ،
دهان به انگشت ،
نمی شوی ؟!
ش.خموش
دی 86 استانبول
" بار "
رقیبانند فراوان ،
شاخ ات را ،
خوب تیز گردان !
زین ات را ،
نیک برق بیانداز
شاید فردا ،
از فراز ،
شهنشاهی ،
نصیب تو شود باز !
ش.خموش
دی ۸۶
قازی انتپ ترکیه
جوشش اندیشه ای ،
فوران احساسی و ،
نوسان حالتی
اشکی ،
لبخنده ای و ،
ر عشه ی دستی
و آنگاهت ،
به پدید آمدی ....
ش.خموش
دی 86
استانبول
"افکار طلایی"
برکتخانه ی بی بهای ات
رنگ کثافت گرفته ست .
ای که برای چنگنوازی درخشش مدفوع اربابان ات
در تکادو خود را هلاک کرده ای ....
های های و هیاهیو
صدای بوق و دود سحرگاهان
کرمخون خسته را
در رگهای ات می تپاند
تناسب اندام ات
به هم ریخته ست
رو به روی آینه در آی
و جامه بر کن
خشتک را سرت کش
رحمی به ما کن
لبریز بوی ات
ز دماغ ما بیرون زده ست !
ش.خموش
آذر ۸۶
"ذبح"
تقدیم به بانوی بی نظیر بوتو
که قتل او قلبم را سخت شکست
بسوز و بسوزان
در آتش خویشتن ،
با آن خونچکان دانش ِ پیامبرانت
همه شیدای آرزو های پست
بسوز و بسوزان ،
هر چه بود و شد و هست
بسوزان
هر چه رست !
ای شهر ِ در فراسوی مرزهای تاریخ ،
چشم فرو بند
بر خونفریاد فرزندانت
مخمور بیآرام ،
در تابوتْ معبد ِ دود سای نفرتخوانت
بسوز و بسوزان ،
اینچنین و آنچندانت !
بانوی زیبا روی اشراق ،
ذبح قربانی ،
تقدیم به خداوندانت !
ش.خموش
دی 86
قازی انتپ ترکیه
"شیطان و خاکستر"
شیطان و خاکستر ،
لب به لب ،
سر به سر ....
عقل با ابلیس و ،
دل ،
با خدا
اندیشه در بند آزادی و ،
لب ،
در ناسزا
خاکستر و شیطان ،
کابل،
به بغداد و ،
از بغداد ......
به تهران !
ش.خموش
آبان 86
"آبهای پر ملال"
تمامی صخره های زندگانی را
برای گوشه ای رهایی ، در نوردیدم
تا که در مشبکْ التماس نگاهت ،
عریان ،
گرویدم ...
عمر رفت
مال رفت
حال رفت
تا برهنه در نظاره هم ایستاد یم
مرگ رفت
برگ رفت
توفان و تگرگ رفت
و در آن دم که توان در توشه ما ذره ای بود
سر افراز به خاک افتاد یم ...
گر که عشقی هست
جنگی هست !
گر که سنگی هست
درنگی هست !
گر که ملای بی حیایی هست
تفنگی هست !
دست و پا زد نت
مرا به اندیشه فرو برده ست
و گستره آرزوهای ات را ،
فریاد ها و کوبش بازو های ات را ،
فرمان خدای ات را ،
در بوسه ای و نوازشی خلا صه می کنم ...
ناله ، رفت
نواله ، رفت
بغداد و بنگاله رفت
تا گند تقدیس خود را
در آبهای ملال "گنگ"
شستیم ، تاروپود
در کنار معبدی
که شعله های آنرا
دست پدرانمان هزاره ای پیش
بر افروخته بود ...
و آبهای پر ملال
بر آتش
به سوگی جاودانه نشسته ست ....
آبان 86
واراناسی هندوستان
ش.خموش
" تاراج"
خدا یا ،
چه دانستم
که گل در ریشه هایش اسیر شود
بر حقل آن فرو پیچیده
بر گرد نش زنجیر شود
نمی دانی ،
غروب چشمانت
در سایه ابر مژگان جگر بارت
چه غمی دارد مهربانم !
بر مزار پدرانت زار ،
انفجار بغض هزار و چهار صد ساله ات را ،
نگریستم
و آنگاه بر خود ،
چو دریای مازندران .... ،
عاشقانه گریستم !
ش.خموش
آبان 86
عمرم را می شنوم ،
که از روی عقربه ثانیه شمار می چکد ،
چک
چک
چکانه .....
نانم چون کپک زده واژگانم می شکند
و کهنه دفتر اشعارم ،
زندان منست .
نواز شهای مهر فسونت ،
خون بوسه های جنونت ،
خاموش ،
زندانم می شکند .
ای که رگانت سرنوشت مرا هدایت می کند
و د ستانت از درد می گوید
نگاه ات
مفهوم جاذ به ست ....
مرا بکشان
که تا فرود آیم ،
بر زمین ناهموار
بنشینم
و زار ،
بر خویشتن ،
به سرود آیم .
ش.خموش
" ابله هان ِ شریک شیطان "
ای شریک شیطان !
باز به فسونی ،
دیگ جوشان به لب د یوانگان را
بر هم می زنی ؟!
دیگر این بار
جنون ابله هان ات سپر نمی شود !
* * *
بلند گوی های چرند باف ِ مغز کوب ات
شب و روز ،
شهر را توپ باران می کند .
و نمی الهامی برای ام به جای نمانده ست ،
که تا بر روی کاغذ بی جان
پتکی ترسیم کنم
تا در رویا های خیس ام ، با آن
با تمامی نیروی اجداد باستانی ام
کاوه وا ر
ضربت ِ کلفت کمر شکنی
نثار تو دژخیم کنم !
ز وق وق ِ جان خراش لشگر میمون های ات
به کدامین شیر پیری پناه برم ؟!
یکی را بین بر پشت من ،
دیگری در کنارم می دود
آن دیگر لای پای ام می جود !
بلند گوهای نکبت فسون ات
شهر را مرگ باران می کند .
بوی عزا
بر نسیم ِ ابریشمین ِ سپیده دم می وزد ،
و توفان های تاب توی
خورشید را از د یار ما پنهان می کند .
ای ابله
پوزه بر بند و ،
چشم تر بند
توبره ات محکم تر بند !
مرداد 86 کرج